เนื้อหา

กฎกระทรวง

ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2539)

ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535

              อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 และมาตรา 39 แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 นายกรัฐมนตรีออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

              ข้อ 1 ให้ยกเลิกความในข้อ 1 แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2536) ออกตามความใน พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

                            "ข้อ 1 การอนุญาตให้เป็นมัคคุเทศก์ แบ่งเป็นสองประเภท ดังนี้

                            (1) มัคคุเทศก์ทั่วไป หมายความว่า มัคคุเทศก์ซึ่งมีความรู้เกี่ยวกับงานนำเที่ยวครอบคลุม ในทุกสาขา สำหรับนำนักท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ โดยใช้ภาษาไทยหรือภาษาต่างประเทศ

                            (2) มัคคุเทศก์เฉพาะ หมายความว่า มัคคุเทศก์ซึ่งมีความรู้เกี่ยวกับงานนำเที่ยวเฉพาะ สาขา เช่น สาขาประวัติศาสตร์ โบราณคดี และการนำเที่ยวป่า เป็นต้น อันเป็นการให้ความรู้แก่นักท่องเที่ยวที่มีความสนใจในสาขานั้น ๆ ตามที่นักท่องเที่ยวต้องการจะทราบ

                            ความรู้เช่นใดจะเป็นคุณสมบัติของมัคคุเทศก์ทั่วไปหรือมัคคุเทศก์เฉพาะให้เป็นไปตามวุฒิ บัตรหรือการฝึกอบรมที่คณะกรรมการธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์จะได้รับรองตามมาตรา 40 แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535"

             ข้อ 2 ให้ยกเลิกความในวรรคหนึ่งของข้อ 5 แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2536) ออก ตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

                            "ข้อ 5 ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์มีสองประเภท ดังนี้

                            (1) ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์ทั่วไป ให้ใช้ได้ทั่วราชอาณาจักรตามเงื่อนไขที่กำหนดไว้ ในใบอนุญาต

                            (2) ใบอนุญาตเป็นมัคคุเทศก์เฉพาะ ให้ใช้ได้เฉพาะงานนำเที่ยวเฉพาะสาขาและตาม เงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบอนุญาต"

              ข้อ 3 บรรดาใบอนุญาตที่ได้ออกให้ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2536) ออกตามความ ในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 ให้ใช้ได้ต่อไปจนกว่าจะสิ้นอายุ 

 

 

 

กฎกระทรวง

ฉบับที่ 9 (พ.ศ.2543)

ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535

               อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 มาตรา 18 และมาตรา 25 แห่งประราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา 29 ประกอบกับมาตรา 31 มาตรา 35 มาตรา 39 และมาตรา 50 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย นายกรัฐมนตรีออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้   

               ข้อ 1 ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (6 ทวิ) ของข้อ 9 แห่งกฎกระทรวง (พ.ศ.2536)ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ.2535

                              "(6 ทวิ) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวต้องไม่ให้หรือยินยอมให้บุคคลใดซึ่งมิได้เป็นมัคคุเทศก์ปฏิบัติหน้าที่ในการนำเที่ยว"

               ข้อ 2 ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็น (9) ของข้อ 9 แห่งกฎกระทรวง (พ.ศ. 2536) ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535

                              "(9) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวต้องจัดให้มีการประกันภัยอุบัติเหตุให้กับนักท่องเที่ยวและมัคคุเทศก์ในระหว่างการเดินทางท่องเที่ยว โดยมีจำนวนเงินเอาประกันภัยกรณีเสียชีวิต สูญเสียอวัยวะหรือทุพพลภาพไม่ต่ำกว่าสองแสนบาทต่อคน และกรณีบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนบาทต่อคน เว้นแต่นักท่องเที่ยวมีประกันภัยอุบัติเหตุ โดยผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวอื่นอยู่แล้ว"   

               ข้อ 3 ให้ยกเลิกความในข้อ 11 แห่งกฎกระทรวง (พ.ศ. 2536) ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 และให้ใช้ความต่อไปนี้แทน

                              "ข้อ 11 จำนวนเงินประกันที่ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวต้องนำมาวาง ให้กำหนด ดังนี้

                              (1) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวเฉพาะพื้นที่ ต้องวางหลักประกันเป็นจำนวนหนึ่งหมื่นบาท

                              (2) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวในประเทศ ต้องวางหลักประกันเป็นจำนวนห้าหมื่นบาท

                              (3) ผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวต่างประเทศ ต้องวางหลักประกันเป็นจำนวน ห้าแสนบาท เว้นแต่มิได้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวไปยังสถานที่หนึ่งที่ใดในต่างประเทศต้องวางหลักประกันเป็นจำนวนหนึ่งแสนบาท"

               ข้อ 4 กฎกระทรวงนี้มิให้ใช้บังคับแก่ผู้ได้รับอนุญาตประกอบธุรกิจนำเที่ยว ซึ่งใบอนุญาตนั้นยังคงใช้ได้ในวันที่กฎกระทรวงนี้มีผลใช้บังคับ ทั้งนี้ จนกว่าใบอนุญาตนั้นจะหมดอายุ   

ให้ไว้ ณ วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2543

(นายชวน หลีกภัย)

นายกรัฐมนตรี

กฎกระทรวง

ฉบับที่ 10 (พ.ศ.2543)
ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535

              อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 5 และมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2535 อันเป็นพระราชบัญญัติที่มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา 29 ประกอบกับมาตรา 31 มาตรา 35 มาตรา 39 และมาตรา 50 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย นายกรัฐมนตรีออกกฎกระทรวงไว้ ดังต่อไปนี้

              ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นข้อ 11 ทวิ แห่งกฎกระทรวง ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2536) ออกตามความในพระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ.2535

               "ข้อ 11 ทวิ มัคคุเทศก์ต้องเข้ารับการฝึกอบรมวิชามัคคุเทศก์ตามหลักสูตรระยะเวลาและในสถานฝึกอบรมที่คณะกรรมการธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์กำหนด เว้นแต่ผู้ซึ่งได้รับวุฒิบัตรการอบรมวิชามัคคุเทศก์มาแล้วไม่เกินสองปี"   

ให้ไว้ ณ วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2543

(นายชวน หลีกภัย)

นายกรัฐมนตรี

เนื้อหารายวิชา